அந்நியம்

பங்காளிச்சண்டையில்
மூக்குடைந்து
மூடிக்கிடக்கிறது
தண்டபாலத்தினருகே
ஒரு கோவில்

மழைகாலத்தில்
தோலுரித்து
சாம பூசைகளை
சாக்கடையில் விட்டு
சூரியவிரதமிருக்கும்



நேந்துவிட்ட படையல்கள்
பகுத்தறிவு பேசி
காற்றோடு கைவீசி
ஏமாற்றங்களை
எழுதித்தந்தது

அண்டவரும் மேய்ச்சல்கள்
நுகர்ந்துவிட்டு உதாசிண
நாட்கள் தற்கொலையின்
நுனியில் தப்பித்தவை

ரயில் நசுக்கியெஞ்சிய
நிம்மதி ஓராயிரம்
வாய்ச்சண்டையில்
சொந்தங்களோடு
சோகமாயுள்ளது

நித்தமும் அர்ச்சனைகள்
சத்தமான பிளவுகள்
வெம்பிய காயங்கள்
தங்கிய சுவடுகள்
பூமிக்குள் அழுத்தப்படுகிறது

புதைந்த நிழலில்
புது மரங்கள் பட்டு
மொட்டையான கோபுரங்கள்
சிதிலமாகி சிற்றுயிராய்
குப்பை மேடானது

நெகிழியையும்
கண்ணாடிகளையும்
பங்காளிகளாக
இறக்கிவிட்ட
ரயில்பயணிகள்
பூமியை ஏன்
கோவில் என்றனர்?



குறிப்பு: இது 'உரையாடல் சமூக கலை இலக்கிய அமைப்பு' நடத்தும் கவிதைப் போட்டிக்காக